تروما

تروما تجربه‌ای از تهدیدی فوق‌العاده یا فاجعه‌بار است که تقریباً در هر کسی ناامیدی عمیق را برمی‌انگیزد. در چنین شرایطی، راهبردها و سازوکارهای معمول مقابله‌ای دیگر کارساز نیستند. افراد آسیب‌دیده احساس درماندگی، بی‌قدرتی و تسلیم در برابر شرایط را دارند.

نمونه‌هایی از رویدادهای تروماتیک عبارتند از: حوادث، تجربه‌های خشونت‌آمیز، تجربه‌های دوران جنگ، بلایای طبیعی یا از دست دادن ناگهانی یک عزیز.

تروما و اختلال استرس پس از سانحه – چه تفاوتی دارند؟

تروما خودِ رویداد آزاردهنده است. اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ممکن است در صورتی که این رویداد پردازش نشود، ایجاد شود. علائم معمول شامل، برای مثال، فلش‌بک‌ها، رفتار اجتنابی، بی‌حسی عاطفی یا هیجان‌پذیری مداوم است.

با این حال، هر تجربهٔ تروماتیک به‌طور خودکار منجر به اختلال استرس پس از سانحه نمی‌شود – این تنها یکی از پیامدهای ممکن است.

اختلال استرس پس از سانحه

افرادی که دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) هستند، اغلب تجربه می‌کنند:

• خاطرات ماندگار یا بازتجربهٔ تروما از طریق افکار مزاحم یا کابوس‌ها
• رفتار اجتنابی برای دوری از محرک‌ها
• هیجان‌زدگی طولانی‌مدت، مثلاً. ب. اتاق خوابöاضطراب، تحریک‌پذیری، مشکل در تمرکز یا آسان‌ترعصبی شدن

بازپخش‌های ذهنی می‌توانند ناگهان افراد آسیب‌دیده را به موقعیت آسیب‌زا بازگردانند. این بازپخش‌ها توسط آنچه «محرک» نامیده می‌شود – برای مثال صداها، بوها یا سایر محرک‌های مرتبط با آسیب – فعال می‌شوند. واکنش‌ها از ترس و وحشت تا فلج متغیر است و افراد درگیر اغلب احساس می‌کنند که بی‌دفاع در چنگال خاطرات خود گرفتار شده‌اند.

اختلالات استرس پس از سانحه

علاوه بر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، تجربیات تروماتیک می‌توانند سایر اختلالات سلامت روان را نیز تحریک کنند. افراد به تروما واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند؛ پیامدهای ممکن شامل موارد زیر است:

• اختلالات اضطرابی
• افسردگی
• اختلالات اعتیادی
• اختلالات تفکیکی
• اختلالات وسواسی-جبری
• نشانه‌های جسمانی بدون علت پزشکی (اختلالات بدنی‌سازی)

چند مورد از این اختلالات ممکن است هم‌زمان رخ دهند و یکدیگر را تشدید کنند.

افسردگی – فراتر از صرفاً غم

افسردگی یک اختلال جدی سلامت روان است که می‌تواند، در کنار سایر علائم، از طریق خلق‌وخوی مداوم و پایین، از دست دادن علاقه و کاهش سطح انرژی خود را نشان دهد. برای تشخیص این بیماری، علائم معمولاً باید حداقل به مدت دو هفته ادامه داشته باشند. افسردگی اغلب با علائم دیگری مانند اختلالات خواب، بی‌اشتهایی، احساس گناه، عزت نفس پایین، مشکلات تمرکز و حافظه، یا حتی افکار خودکشی همراه است.

درمان معمولاً شامل روان‌درمانی است و در صورت لزوم با داروهایی مانند ضدافسردگی‌ها تکمیل می‌شود. نوع درمان به شدت بیماری بستگی دارد و ممکن است به‌صورت سرپایی ارائه شود یا در موارد شدیدتر به‌صورت بستری.